Εκδόσεις

 

Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Δημήτριος Μακρυγιάννης

Τίτλος: Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Δημήτριος Μακρυγιάννης

ISBN: 978 960 7874 07 2

Σελίδες: 340

Τιμή: 18,00€

  • Περιγραφή

  • Περιεχόμενα

  • Απόσπασμα 1

  • Απόσπασμα 2

Σύντομη περιγραφή του βιβλίου: Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Πολλά τα κείμενα που κυκλοφορούν… Αναρίθμητες και οι προσεγγίσεις που υπάρχουν… Στο παρόν βιβλίο θα βρείτε μία πραγματεία, απόρροια πολυετούς μελέτης και εντρύφησης από έναν άνθρωπο των γραμμάτων και των επιστημών.

Ο συγγραφέας Δημήτρης Μακρυγιάννης – φυσικός – έχει κατά το παρελθόν τιμηθεί με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το έργο του «Κοσμολογία και Ηθική του Δημόκριτου» (1999). Εδώ, ασπαζόμενος και πάλι την άποψη ότι δια μέσου της απλότητας μπορεί να επιτευχθεί η εις το βάθος κατανόηση και διαπραγμάτευση θεμάτων σημαντικών και περίπλοκων, επιχειρεί μία άκρα ενδιαφέρουσα και διαφωτιστική προσέγγιση στον κόσμο της μεταφυσικής.

Με την δύναμη ενός αναλυτικού πνεύματος και την γνώση και διορατικότητα ενός μελετητή των επιστημών, της ύλης, των φυσικών και μεταφυσικών φαινομένων ο κ. Μακρυγιάννης μας εισάγει στο χώρο του ακραιφνούς Πνευματισμού.

Εισαγωγικό και κατατοπιστικό στο χαρακτήρα… το έργο αυτό καταπιάνεται με θέματα όπως η προέλευση, η ζωή αλλά και ο προορισμός του ανθρώπου… Τι είναι αλήθεια ο άνθρωπος και ποια είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στο πνεύμα και την ψυχή;… Τι εννοούμε όταν αναφερόμαστε στο κάρμα και το πεπρωμένο και ποία είναι η έννοια της μετενσάρκωσης;… Υπάρχουν διαφορές ανάμεσα στα δύο φύλα και πως νοείται σήμερα η ελευθερία στη βούληση του ανθρώπου;…

Από το Μέτρο, ως χρυσό κανόνα της γήινης ζωής, έως την έννοια του Πνευματικού Κόσμου και από την Θρησκεία, την Ιατρική και την Δικαιοσύνη έως το Αστρικό Σώμα και την Τηλεπάθεια, πολλές ασαφείς μέχρι σήμερα έννοιες για το σύγχρονο άνθρωπο, που επιθυμεί διακαώς να εμβαθύνει στο χώρο του Πνευματισμού, βρίσκουν απαντήσεις εκεί όπου μέχρι σήμερα υπήρχαν μόνο παρερμηνείες.

Μερικά από τα περιεχόμενα του βιβλίου: Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Ο άνθρωπος και ο προορισμός του

  • Διάκριση μεταξύ ψυχής και πνεύματος
  • Το πεπρωμένο
  • Η έννοια του κάρμα
  • Εξωτερική και εσωτερική πρόοδος
  • Η σύγκρουση μεταξύ καλού και κακού στον κόσμο
  • Η ζωή, ο θάνατος και η αθανασία

Τα πνευματιστικά φαινόμενα

  • Τηλεκινητικά φαινόμενα
  • Διαμεσική και άμεση φωνή
  • Ενόραση, διόραση και διακοή
  • Διαίσθηση και έμπνευση
  • Μεταβίβαση σκέψεως και τηλεπάθεια
  • Όνειρα και προαγγελτικά φαινόμενα
  • Ξενογλωσσία
  • Μαντεία
  • Φαντάσματα και στοιχειωμένα σπίτια
  • Βασκανία
  • Ακαΐα ή πυροβασία
  • Ραβδοσκοπία

Ο ακραιφνής Πνευματισμός

  • Οι δύο μορφές του Λόγου και της Λογικής
  • Η παραψυχολογία
  • Το προφητικό χάρισμα και η θεοπνευστία
  • Ο πνευματισμός και η θρησκεία
  • Ο αρνητικός πνευματισμός
  • Η ισοστάθμιση των αντιθέτων επιδράσεων στον άνθρωπο

Ο Πνευματικός Κόσμος

  • Το προπατορικό αμάρτημα και η πτώση
  • Το φράγμα της Λήθης
  • Οι 24 Σταθμοί εξελίξεως
  • Οι Θείοι Νόμοι
  • Άγγελοι και Αρχάγγελοι
  • Οι Άνεμοι του Κυρίου
  • Οι ψυχές των ζώων, εντόμων και φυτών
  • Οι Αξίες του Ουρανού

Απόσπασμα 1 από το βιβλίο: Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Διάκριση μεταξύ ψυχής και πνεύματος

Σημείωση: Η λέξη «πνεύμα» χρησιμοποιείται για να δηλώσει:

α) Το ιδιαίτερο στοιχείο της ανθρωπίνου οντότητος, και

β) Μια οποιαδήποτε άσαρκη ψυχοπνευματική οντότητα, ευρισκόμενη στον Αόρατο Κόσμο.

Από τα συμφραζόμενα του κειμένου γίνεται εύκολα κατανοητό με ποια από τις δύο σημασίες χρησιμοποιούμε κάθε φορά αυτή τη λέξη.

Μιλήσαμε για την ψυχοπνευματική οντότητα του ανθρώπου, η οποία σχηματίζεται από την άρρηκτη συνένωση των δύο στοιχείων, της ψυχής και του πνεύματος.

Μερικοί πιστεύουν ότι δεν πρόκειται για δύο διαφορετικά στοιχεία, αλλά για διαφορετικές ονομασίες του ίδιου στοιχείου, της ψυχής, η οποία μερικές φορές αποκαλείται και πνεύμα. Εάν ήσαν έτσι τα πράγματα, τότε δεν υπήρχε λόγος να σχηματισθεί δεύτερη λέξη για το ίδιο ακριβώς στοιχείο. Η λεπτομερέστατη ακριβολογία της ελληνικής γλώσσας ουδέποτε καταφεύγει σε ταυτολογίες. Άρα, η ύπαρξη δύο διαφορετικών όρων αποτελεί την καλύτερη απόδειξη ότι η ψυχή και το πνεύμα είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Η διαφορά τους ήταν γνωστή στους αρχαιότατους ονοματοθέτες, αλλά με τον χρόνο λησμονήθηκε και έτσι δημιουργήθηκε η σύγχυση.

Η ψυχή είναι το θεϊκό στοιχείο μέσα σε κάθε έμβιο ον, που αποτελεί την κινητήρια δύναμη του οργανισμού του από όλες τις πλευρές. Η θεία ενέργεια διέπει τα πάντα σε ολόκληρο το σύμπαν, εκπορευόμενη από την ουσία του Ενός Αγνώστου Θεού. Παρομοιάζεται με την ηλιακή ακτινοβολία που εκπέμπεται από το σώμα του ηλίου και διαχέεται σε ολόκληρο το ηλιακό σύστημα. Έτσι, μία ακτίνα της θείας ενέργειας διοχετεύεται μέσα σε κάθε έμβιο ον και αποτελεί την ψυχή του.

Η αναγκαιότητα υπάρξεως της ψυχής είναι απολύτως απαραίτητη. Η φυσική διδάσκει ότι κανένα υλικό σώμα δεν μπορεί να κινηθή από μόνο του, παρά μόνον κάτω από την επίδραση δυνάμεως προερχομένης από άλλο σώμα. Άρα, τα σώματα των εμβίων όντων ουδέποτε θα μπορούσαν να κινούνται αφ’ εαυτών, εάν δεν εμπεριείχαν ένα μη υλικό στοιχείο ως αφετηρία των κινητικών τους ιδιοτήτων.

Οι ψυχές όλων των εμβίων όντων έχουν κοινή πηγή, την θεία ενέργεια, η οποία όμως σε κάθε ένα από αυτά διαφοροποιείται ανάλογα με το είδος του οργανισμού του και των φυσικών χαρακτήρων του. Ανάλογο παράδειγμα συνιστά η ηλεκτρική ενέργεια, η οποία ενώ είναι πάντοτε η αυτή, διαφοροποιείται σε αποτελέσματα μέσα σε κάθε ηλεκτρική συσκευή, ώστε να παρέχει διάφορες μορφές κινήσεως, θερμότητα, χημικές μεταβολές, μαγνητικά πεδία κ.λπ. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με την ενιαία και ομογενή θεία ενέργεια, που αποδίδει διαφορετικές ιδιότητες σε κάθε οργανισμό.

Η ψυχή, λοιπόν, παρέχει όλες τις απαραίτητες δυνάμεις για την ανάπτυξη, συντήρηση, κίνηση, σκέψη, βούληση, προφύλαξη, αναπαραγωγή κ.λπ. κάθε όντος. Δηλαδή η ψυχή αποτελεί την αφετηρία όλων των φυσικών και πνευματικών δυνατοτήτων κάθε όντος, εφ’ όσον τα πάντα γενικώς πηγάζουν από την θεία ενέργεια.

Είπαμε ότι οι ψυχές κάθε είδους όντων είναι διαφορετικές. Οι ανθρώπινες ψυχές χαρακτηρίζονται από μία επί πλέον διαφορά, η οποία καθιστά τους ανθρώπους εντελώς ξεχωριστούς από τα άλλα έμβια όντα. Συγκεκριμένα, η ψυχή τους εμπεριέχει και έναν ειδικό θάλαμο, ούτως ειπείν, όπου φυλάσσονται τα μυστικά της Θεότητος. Σε κανένα άλλο ον δεν υπάρχει τέτοιες θάλαμος και αυτός απετέλεσε την αιτία της πνευματικής εξελίξεως του ανθρώπου σε ανώτερα επίπεδα.

Όταν ο άνθρωπος εμφανίστηκε στη Γη, βρισκόταν σε πρωτόγονη κατάσταση και δεν διέφερε πολύ εξωτερικώς από τα πρωτεύοντα πιθηκοειδή. Αποτελούσε όμως ένα εντελώς ξεχωριστό είδος, που δεν είχε καμία απολύτως βιολογική συγγένεια με τους πιθήκους. Ήταν το μοναδικό είδος που στην ψυχή του υφίστατο ο θάλαμος των μυστικών της Θεότητος. Ως εκ τούτου, μόνον αυτός κατάφερε διά μέσου του χρόνου να ανέλθη την κλίμακα της πνευματικής ανόδου, ενώ όλα τα άλλα είδη παρέμειναν στο ίδιο σχετικώς επίπεδο. Άρα οι θεωρίες περί της καταγωγής του ανθρώπου από τους πιθήκους στερούνται θετικών βάσεων.

Η ισχύς του εν λόγω θαλάμου ώθησε τον άνθρωπο να αναζητήσει κατ’ αντανάκλασιν και την ύπαρξη του δημιουργού του, του Θεού, ενώ κανένα άλλο ζώο δεν επεδίωξε κάτι τέτοιο. Έτσι, όταν οι πρώτοι άνθρωποι άρχισαν να αναπτύσσουν την πρώτη στοιχειώδη λογική σκέψη, θεοποιούσαν τις φυσικές δυνάμεις ή τα ισχυρότερα από αυτούς ζώα. Με την πάροδο του χρόνου διαμορφώθηκαν οι πρώτες θρησκείες, που αργότερα έφθασαν σε ανώτερα επίπεδα. Η αφετηρία όμως όλων των εκδηλώσεων του θρησκευτικού συναισθήματος βρίσκεται στον ειδικό θάλαμο της ανθρώπινης ψυχής, που εμπεριέχει την εικόνα της Θεότητος σε σμικρογραφία και ωθεί τον άνθρωπο στην ομοίωση προς αυτήν.

Συνοψίζοντας λέμε ότι η κάθε ψυχή είναι ένα απειροελάχιστο «κύτταρο» εκ της θείας ενέργειας.

Απόσπασμα 2 από το βιβλίο: Ο ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Τι είναι τώρα το πνεύμα;

Κατ’ αρχήν πρέπει να διευκρινίσουμε, ότι πνεύμα διαθέτει μόνον ο άνθρωπος. Τα άλλα ζώα αντί του πνεύματος έχουν το ένστικτο, διά του οποίου καθοδηγούνται στις ενέργειές τους. Ο άνθρωπος έχει επίσης ένστικτο, αλλά τούτο, λόγω της αναπτύξεως του πνεύματος, παρέμεινε σε υποτυπώδη μορφή.

Το πνεύμα είναι το στοιχείο εκείνο διά του οποίου ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται, βούλεται, σκέπτεται, κρίνει και αποφασίζει. Συνεπώς είναι η έδρα των νοητικών ιδιοτήτων και ικανοτήτων του. Για να γίνει πιο κατανοητό το θέμα, θα αναλύσουμε μερικές από τις ενέργειες του πνεύματος.

Με τις αισθήσεις αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα του εξωτερικού μας κόσμου. Οι εντυπώσεις εκ των αισθήσεων, διά μέσου των ειδικών νεύρων μεταβιβάζονται στον εγκέφαλο, όπου τις δέχεται το πνεύμα και τις επεξεργάζεται. Δηλαδή, όταν βλέπουμε κάτι, εκείνο που τελικά «βλέπει» δεν είναι ο οφθαλμός, ούτε το οπτικό νεύρο, ούτε ο εγκέφαλος, αλλά το πνεύμα. Όλα τα άλλα είναι απλώς μέσα ή όργανα για να επιτευχθή η σύλληψη της οπτικής εντύπωσεως από το πνεύμα, το οποίο επέχει την θέση του παρατηρητού μέσα από τα διάφορα όργανα του σώματος.

Όταν ο άνθρωπος κινείται, το πνεύμα είναι εκείνο που δίδει την κατάλληλη εντολή για να λάβει χώραν η κίνηση.

Όταν κάποιος σκέπτεται ή προβληματίζεται επάνω σε ένα θέμα, όλες αυτές οι διεργασίες γίνονται από το πνεύμα του, το οποίο συνδυάζει όλα τα δεδομένα, για να καταλήξει τελικά στην απόφαση που θα κρίνει πιο συμφέρουσα.

Όλες οι επιλογές μας, οι προτιμήσεις μας, τα ενδιαφέροντά μας, οι συμπάθειες ή αντιπάθειές μας, οι αντιδράσεις μας κ.λπ., εκπηγάζουν από τις ενέργειες του πνεύματος.

Σε όλα αυτά η ψυχή δεν λαμβάνει καθόλου μέρος, παρά μόνον δια της τροφοδοτήσεως με την απαραίτητη ενέργεια λειτουργίας, η οποία διοχετεύεται τόσον στο σώμα, όσον και στο πνεύμα. Πέραν αυτού η ψυχή δεν συμμετέχει καθόλου στις κρίσεις και αποφάσεις του πνεύματος, το οποίο ως εκ τούτου έχει απόλυτη την ευθύνη για τις επιλογές του και βαρύνεται για τις συνέπειες, όπως θα ιδούμε σε άλλο Κεφάλαιο.

Η ψυχή, ως καθαρή κινητήριος δύναμις, εδρεύει σε ολόκληρο το σώμα, συνδεδεμένη μέχρι και με το τελευταίο κύτταρο του σώματος. Το πνεύμα, αντίθετα, εδρεύει μόνον στον εγκέφαλο, διότι αυτός αποτελεί το κέντρο των νοητικών λειτουργιών. Άρα ο εγκέφαλος είναι ο «επιχειρησιακός θάλαμος» της οντότητος του ανθρώπου, όπου βρίσκεται εγκατεστημένο το πνεύμα. Αυτό, αφ’ ενός μεν αντιλαμβάνεται τα πάντα διά των εισερχομένων δεδομένων από τις αισθήσεις, αφ’ ετέρου δε κατευθύνει τα πάντα διά των εξερχομένων ενεργειών του προς τα όργανα του σώματος.

Μεταξύ του πνεύματος και της ψυχής υπάρχει στενώτατη σύνδεση, τις συνέπειες της οποίας θα εξετάσουμε αργότερα. Πάντως τονίζουμε πάλι, ότι το πνεύμα είναι ελεύθερο και η ψυχή σε καμία περίπτωση δεν το υποχρεώνει να ακολουθήσει την μία ή την άλλη κατεύθυνση.

Η ψυχή, ως θεϊκή ενέργεια, είναι τελειότατη ως προς την ουσία της. Δεν αναλύεται και δεν υπόκειται σε νόσους ή σε οποιεσδήποτε ανώμαλες καταστάσεις. Ουδέποτε διαπράττει σφάλματα και ουδέποτε ενεργεί με λανθασμένο τρόπο. Αντίθετα το πνεύμα, επειδή είναι ατελές ως προς την ουσία του, δεν ενεργεί πάντοτε με ορθότητα και πολλές φορές υπόκειται σε πνευματικές νόσους.

Οι χρησιμοποιούμενοι όροι «ψυχανάλυση», «Ψυχιατρική» κ.λπ. είναι εννοιολογικά λανθασμένοι. Οι θεωρούμενες σαν ψυχικές ασθένειες, στην πραγματικότητα είναι ασθένειες του πνεύματος ή του εγκεφάλου. Το θέμα αυτό θα το θίξουμε όταν εξετάσουμε πιο αναλυτικά τις σχέσεις μεταξύ ψυχής και πνεύματος.

Εάν παρομοιάσουμε την ανθρώπινη οντότητα με ένα σκάφος, τότε το κύτος του σκάφους με ολόκληρη την διαρρύθμισή του αντιστοιχεί προς το σώμα, η μηχανή ως κινητήριος δύναμις αντιστοιχεί προς την ψυχή, και το πηδάλιο που δίδει την κατεύθυνση της πορείας αντιστοιχεί προς το πνεύμα. Η μηχανή παρέχει την ισχύν λειτουργίας όλων των τμημάτων του σκάφους, αλλά δεν λαμβάνει καθόλου μέρος στην επιλογή της πορείας του, την οποία καθορίζει μόνον το πηδάλιο. Εάν λοιπόν η κατεύθυνση του σκάφους είναι λανθασμένη, δεν ευθύνεται η μηχανή, αλλά το πηδάλιο. Έτσι και στον άνθρωπο, εάν ακολουθεί λανθασμένη πορεία στην ζωή του ή εάν δεν λαμβάνει τις ορθές αποφάσεις, δεν είναι υπεύθυνη η ψυχή, αλλά το πνεύμα του.

Τα ανωτέρω σκιαγραφούν μια πρώτη προσέγγιση στο τεράστιο θέμα της ψυχής και του πνεύματος, που θα συμπληρωθή σταδιακώς στα επόμενα Κεφάλαια.

Scroll to top

This site uses cookies. Find out more about this site’s cookies.